NL Wat ik ZELF nou wil

No worries, there will be plenty of new articles in English. Soon.

Zoals in de vorige post vermeld had ik dus een tweeluik geschreven op weer een andere blog-site: “Trefpunt Thailand”. Het eerste deel heette "Prop Roots - Even voorstellen" en het tweede “Prop Roots en de kunst van het Sociaal Egotrippen”. In het tweede stuk kwamen min of meer dezelfde lokale sociale problemen aan de orde als in het eerste en nogmaals werd globaal beschreven hoe een week in het Prop Roots Center er ongeveer uitziet. Maar verder was dat laatste stuk toch wat meer persoonlijk getint.

Ik heb er geun problemen mee dat er geen enkele reactie op dat stuk geplaatst is, welnee! Maar is het eigenlijk wel gelezen?

Dat tweede artikel was vooral bedoeld om te laten zien hoe ik probeer mijn leven vorm te geven en wat Mijn Eigen Bedoelingen zijn met en vooral ondanks ons nonprofit educatie-project Prop Roots, dat namelijk veel tijd kost en vooral veel psychologische belasting met zich meebrengt.

Ik mag dan wel als “geestelijke vader” van Prop Roots gelden (en een beetje een mascotte), mijn vrouw Li Yang is toch de feitelijke leider, organisator en leverancier van het meeste gedachtengoed. We zouden om te beginnen bijna weer vergeten dat ik “eigenlijk” schilder en muzikant was. Toch klonk dat artikeltje hopelijk niet als een zwanenzang van een kunstenaar die niet aan zijn Buitengewoon-Belangrijke-Bezigheden toekomt. Want het is minder erg dan het klinkt.

Of ik ooit nog aan mijn artistieke nirvana toekom of niet, feit is dat ik tussen de bedrijven door ook nog te weten zou willen komen wat het mens-zijn nou eigenlijk inhoudt, hoe ons bewustzijn tot stand komt, wat “Tijd” is, enzovoort. Leest u zelf eigenlijk wel eens over dit soort wetenschappelijke & filosofische vragen, als ondersteuning en inspiratie van eigen overpeinzingen? Wat ik in ieder geval al weet is dat “ik” eigenlijk een werkwoord is, geen zelfstandig naamwoord, geen onveranderlijk ding dus. Je kunt beter denken in termen van processen. Het was al een tijd bekend dat in het bewustzijn van de mens geen kern of “ziel” te vinden valt, dat heb ik niet zelf verzonnen.

Vallen mijn zo verschillende interesses wel te verenigen? Is mijn verhaal niet toch een soort zwanenzang? In het genoemde artikel kon ik het nog niet helderder formuleren dan dat ik zelf ook nog niet kon vertellen “wat deze mix voor mij aan ultieme levenslessen op zou leveren”. Het heeft tijd nodig en er valt nog weinig zinnigs over te zeggen.

Ik heb Li Yang altijd ondersteund met inspiratie en begrip. Ik ga mij nu intensiever inspannen om op mijn eigen manier zoveel mogelijk van haar/onze projecten vast te leggen. Daarbij bestaat geen enkel werkelijk conflict met wat IK voor mezelf belangrijk vind. Althans, dat meen ik voor mezelf nu juist te ontdekken.

Zo werk ik nu elke middag aan een boek waarin ik ALLES op een grote hoop gooi, al mijn herinneringen, autobio, twijfels en gedachten. Inclusief wat er rondom ons Prop Roots Center gebeurt, het gedachtengoed achter het project, het verhaal van hoe het tot stand kwam, enzovoort. Daar probeer ik dan iets heel nieuws uit te borduren. Leuk is nog daarbij dat ik dat boek digitaal met eigen, reeds bestaande muziek kan omlijsten. Dit schrijfproces zal enkele jaren bestrijken.

O, enne, het leven zelf vat mij tegenwoordig al op zo’n intensieve manier bij de kraag dat gebrek aan schrijfstof een non-issue is. Er gebeurt eerder te veel dan te weinig. Maar het heeft weinig zin elke keer te roepen hoe totaal uniek en moeilijk uit te leggen of het is. Absorberen en schrijven maar, Anton. Hoe het ook uitwerkt, Li Yang’s Prop Roots heeft er in ieder geval een vaste schrijver bij.

Hier is de link naar dat tweeluik op Trefpunt Thailand

PropRoots.org

Caption bij de foto bovenaan:
Nee, ik ben geen goede spreker. Maar zo stond ik dan begin dit jaar op het podium van China's grootste Confucius-tempel (in Qufu, Shandong) voor een tv-programma, met veel VIP’s en dergelijke, om daar een prijs in ontvangst te nemen.